Kanarie Pietje

Square

Kanarie Pietje

Journalist en schrijver Herman Keppy, poste op zijn Facebookpagina een zwart-witfoto van een kanarie in een kooi. Verrast door de kennelijk na lange tijd opgedoken foto, herinnerde hij het fijne witte zand van de firma Sluis en het schoonmaken van de kooi. Hij vond er niets aan. De foto moet eind jaren 60 zijn genomen.

Schoonmaakplezier

Ook wij hadden een gele kanarie in de jaren 60, toen wij in Den Helder woonden. Een gele zangvogel met wat witte en bruine veertjes op zijn vleugeltjes. Ik herinner me de opwinding toen mijn vader met het vogeltje en de kooi thuiskwam. Maar veel ben ik ook vergeten. Ik moet tussen de 8 en 12 jaar oud zijn geweest. Want wie nou de kooi schoonmaakte als mijn vader, hij was marineman, weken en soms maanden van huis was om te varen? Niet mijn moeder volgens mij. Ons huis was geïnspireerd op het huishouden van Jan Steen.  Maar Pietje zong zo mooi. Het was altijd feest als zijn kooitje schoongemaakt werd. Want dan vloog Pietje los in de kleine huiskamer onder luid en opgewonden gegil van mijn zusjes en broertje, maar vooral van mij. Wat was er mooier dan Pietje te mogen vangen om hem dan weer in het schone kooitje met schoon wit zand van Sluis te stoppen en hem dan heerlijk te zien badderen in het bakje met vers water.

Dood

Als Pietje doodging, dan kocht papa weer een nieuwe Pietje. Niets aan de hand. Maar op een dag kwam er een blond jongetje binnen. Mijn ouders waren niet thuis. We kenden hem niet. Hij was in gezelschap van ons buurjongentje. Het jochie liep recht op de kooi af, die op een lage tafel stond en stak er zijn hand in. Wild fladderde Pietje heen en weer, botsend tegen de spijltjes van de kleine kooi. In doodsangst probeerde hij de klauwen van het monsterjong te ontwijken. Maarer was geen ontsnappen aan de graaiende vingers. Het duurde slechts kort of het blonde kind had onze kleine gevederde vriend te pakken. Zijn grip was te stevig. Het jong kneep net te hard. Trillend van angst keken wij huilend toe. Wij durfden niets te doen. Op het moment dat de kleine dierenbeul zijn hand opende, bleef Pietje stil liggen. Achteloos gooide het jong Pietje weer terug in de kooi om daarna samen met ons buurjongentje de kamer uit te lopen. Verbijsterd en verdrietig keken we naar Pietje. Na dit kleine drama kwam er geen nieuwe Pietje meer. De kooi bleef leeg en verdween voorgoed naar de schuur.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *