Vloggen en luie schrijvers

Vloggen en luie schrijvers
‘Vloggen is voor luie schrijvers’ las ik ergens. Misschien wel, maar ik voel me niet aangesproken.
Ik ben ongeduldig van aard. Schrijven is schrappen. In de filmbranche wordt daarvoor de term, ‘Kill your darlings’ gebruikt. Hele scenes sneuvelen op de ‘montagetafel.’ Tegenwoordig in de montage-app op je smartephone of computer. Voor documentaires, wordt ‘1 op 12’ gefilmd. Dat betekent dat er twaalf uur aan beeldmateriaal is geschoten voor ‘slechts’ een uur eindresultaat film.
Zelf gebruik ik I-movie. In januari voor het eerst kennisgemaakt met video of vlogs opnemen met mijn smarthphone en daar dan ook meteen op monteren. Wat een gepriegel. Maar ik miste het geduld om uit te zoeken hoe ik het filmpje op de laptop te kunnen monteren.
Dat is mijn valkuil. Ik vind monteren leuk, maar het kost teveel tijd naar mijns inziens. Daarom oefen ik met live video op Facebook. Het gaat erom wat ik wil vertellen. Kort, to the point, meteen tot de kern van je verhaal komen. Als dat in één take kan, ben ik tevreden. Dat betekent wel dat ik eerst een script schrijf.
Die combinatie, scriptwriting en beeld dat vind ik mooi. Nou, dit is geen kort verhaal.
Maar ik ga niet schrappen. Ik ben niet lui, maar ongeduldig.

Nieuw woord

IMG_68251.jpg

 

Nieuw woord

‘Ja, Grace jij mag kiezen’ wijst de juf. Niet begrijpend kijkt kleine Grace naar de vriendelijke juf met het grijs opgestoken haar. Haar blik is alweer gericht op de volgende gelukkige. Het is Grace’s eerste dag op de kleuterschool. Ze durft het meisje naast haar niet te vragen wat de juf bedoelt met ‘kiezen.’

Wanhopig stopt ze een vinger in de mond en voelt opzichtig aan haar gebit en beweegt over haar kiezen, alsof ze haar tanden poetst. Dat moet het vast zijn, ‘kiezen.’ Het blonde meisje naast haar met de grote roze strik in het haar, kijkt haar vreemd aan.

‘Je mag wat uitzoeken,’ zegt het meisje en wijst naar een jongetje. ‘Oh,’ antwoordt Grace. ‘Kijk, Koos gaat met de Meccano spelen,’ wijst het meisje. Dan valt het kwartje. Opgelucht stapt Grace op de kast met poppen af. Zoveel verschillende heeft ze nog nooit gezien. Bedremmeld staat ze voor de kast, ze grijpt naar haar paardenstaart, steekt haar duim in haar mond en draait langzaam een zwart haarlokje om haar vinger. Ze kan niet te kiezen.

 

Wachtkamer

“Zo,” zegt de man van middelbare leeftijd of eigenlijk meer een beginnende bejaarde, terwijl hij een nummertje trekt. Hij wendt zich tot de enige andere vrouw in de wachtkamer. “Rustig”, zegt ze met onvervalst Breukelens accent, dat klinkt als een zachte afgeleide van het ‘plaat Utregs’.

De oude man negeert haar opmerking en wijst naar mij, “die mevrouw hoeft niet te prikken?” Ik kijk niet op en doe alsof ik zwaar geconcentreerd lees. Maar ik ben al lang afgeleid door de Muzak uit de geluidsboxen en het grote beeldscherm aan de muur. Ik begrijp nu de stapel tijdschriften in wachtkamers.

“Ik bof”, vervolgt de man. Als hij zit zie ik vanuit mijn ooghoeken dat zijn blauw en zwart gestreepte sokken matchen met zijn gestreepte poloshirt in dezelfde kleuren. Zijn vrouw legt vast zijn kleren elke dag klaar. “Gisteren was het druk, echt heel druk”, zegt de vrouw weer. “Toen ben je maar weggegaan” ? concludeert hij meer dan dat hij vraagt. “Ja, rechtsomkeer” antwoordt ze.

Dan gaat de deur open en roept bloedprikmevrouw: “nummer 36”. Ik reageer niet en lees nog steeds niet. De vrouw staat op. “Ah, zegt de man met streepjespolo en kijkend naar het nummer in zijn hand, “37 dat ben ik”. Maar de vrouw is al door de deur verdwenen. “Wat een bof”, zucht hij zacht en verfrommelt zijn nummer.

.20140108_091658_resized

Vreemde vogels zijn gewone mensen

Wie afgelopen zondag door de Herenstraat in Breukelen wandelde, moet vreemd hebben opgekeken bij het zien van twee ‘vreemde vogels’ bij de ingang van Galerie Peter Leen XL. Een witte en zwarte ‘kraai,’ getooid met veren, pareltjes en kralen en zich de Brothers Grimm noemend, kondigden luid de invitees aan van de expositeopening van de ‘Nieuwe Wilden.’ Sjoerd alias ‘Kourdes’, Appie Konig en Rien Rees, presenteren zich als drie generaties kunstschilders van kunstcollectief ‘Sjapri.’ Nieuwe Wilden en Vreemde vogels aan de Vecht. Mijn zondag kon niet meer stuk.

De rode loper was uitgerold voor bekenden, vrienden, collegae en familieleden. Na zo’n entree en live vertolking van Puccini’s ‘Nessun Dorma’ door ene Kees Staal, vond ik het steeds leuker worden. Ik houd eigenlijk niet van dit soort bijeenkomsten. Peter en zijn Teem draag ik een warm hart toe. Ik was nooit eerder op een openingsuitnodiging ingegaan. Sjoerd en Appie heb ik een paar weken eerder bij de galerie ontmoet. Dat was gezellig, eigenlijk zoals het elke vrijdagmiddag is bij Peter. Goeie gasten dus, die halsreikend uitkeken naar hun eerste gezamenlijke expositie.

Bekende, onbekende en mooie vogels

Een e-mailwisseling tussen Jan Cremer en Appie, die namens hen drieën vroeg of de schrijver, ‘please’, ‘please,’ de expositie zou willen openen, werd voorgelezen door een mooie heer die mij bekend voorkwam. Dat had ik trouwens met meer van die vrouwelijke en mannelijke paradijsvogels die zich tussen de rest van de gasten bewogen. Sommigen zagen eruit als een plaatje, alsof ze net uit een  Glossy Glamourblad waren geknipt. Er was ook nog een man waarvan ik zeker weet dat ik die van de televisie ken. Een kleine keurige meneer in een lichtkleurig colbert. Volgens mij was hij ooit nieuwslezer. Dat ga ik nog uitzoeken als ik er aan toekom, want ik heb hem op een foto staan. Maar goed, Jan Cremer was er dus niet. Die had er geen zin in. Rare vogel.

Sjoerd zat even in de ‘piepzak’, omdat hij bang was dat zijn prachtige dochter niet op tijd zou komen opdagen om foto’s maken. Toen ik hem aanbood dat ik eventueel foto’s kon nemen was hij blij en opgelucht. Gelukkig arriveerde dochterlief toch nog op tijd. Appie is een ‘mooi boy ‘met duizenden vrienden op Facebook. Hij is ook nog eens bezig met zijn schrijversdebuut. Ogenschijnlijk ontspannen en zelfverzekerd begroette hij zijn gasten, in een glimmend blauw pak, dat precies paste bij zijn glim lach. Hij heeft de uitstraling van een kruising van kunstenaar Rob Scholten en Jan Cremer. Daar gaan we meer van horen verwacht ik. Rien de oudste van het trio had de leukste uitspraak van de middag: ‘Ik heb vaker geëxposeerd in dorpsgaleries maar nooit in een echte galerie als deze..’

Ach, eigenlijk maakt het niet uit wat je doet of wie je bent. Of je nu optreedt als bonte kraai  of voor het eerst exposeert in de mooiste galerie aan de Vecht, vreemde vogels zijn toch ook maar gewone mensen. Ik pikte nog een paar Thaise hapjes en verliet ongezien de tent. Blij vloog ik naar huis.

 

Braderie met een Oosters tintje

Ondernemer van het jaar 2012 van Breukelen is een Indische jongen. Hij heet Mike. Hij runt drie horecagelegenheden in het dorp. Twee teveel, want volgens het advies van zijn vader: ‘Begin nooit een tweede zaak’. Mike’s vader is ook horecaman. Dus het is hem met de paplepel ingegoten. Wijze woorden van een vader die uit ervaring spreekt, vindt hij nu ook, want inmiddels biedt hij twee van zijn zaken te koop aan. Een echte ondernemer neemt risico’s. En verzint steeds wat nieuws. Dat doet Mike.

‘Pasar Malam’

Wat hij van zijn Indische moeder meekreeg is duidelijk geen pap, maar nasi. Zijn liefde voor de Indische keuken uitte zich in het verkopen van Indische gerechten, door zijn moeder bereid. Dat liep niet zo als hij verwachtte. Dus stopte hij er na een paar maanden mee. Tot grote teleurstelling van menig afhaler en liefhebber. Warme en liefdevolle herinneringen koestert Mike aan zijn overleden grootouders. Zijn collega’s en leden van de winkeliersvereniging Breukelen-centrum kozen hem terecht als ondernemer van het jaar. Afgelopen zaterdag organiseerde Mike samen met zijn collega middenstanders, de eerste Pasar Malam met een modeshow op de Kerkbrink in hartje Breukelen. Een paar kramen met Indische hapjes, wierookverkopers, optreden van een Jack Jersey look-a-like, een Balinese portrettekenaar van Chinese afkomst, maakt nog geen Pasar Malam. Wat ik miste was de geur van op houtskool geroosterde saté en kretek, de Indonesische knettersigaret met kruidnagelolie.

Op houtskool geroosterde sate

Dat doet me trouwens denken aan de jaren dat wij mijn ouders hielpen met de verkoop van saté en bapao, tijdens de Jaarmarkt toen de Keuringsdienst van Waren het nog niet zo nauw nam. Maar we verkochten wel sateh babi en ayam, een dag gemarineerd op houtskool geroosterd, net zoals dat in Indonesië op straat wordt gedaan. Lekker en het wachten meer dan waard.

Kiezen en Verkiezingen

Eindelijk een keuze gemaakt

Dat viel niet mee. Een WordPressblog aanmaken via mijn eigen domein. Wat heb ik daar weken, maanden, nee eigenlijk meer dan twee jaar tegenaan gehikt. Het betekent dat ik met de billen bloot moet. Ik schrijf voor een regionaal nieuwsblad in de mooie Vechtstreek, voor anderen in opdracht of zonder baten. Dat is anders, veilig. Mijn blog is een allegaartje van mijn binnenwereld. Een poging om alle prikkels en indrukken van de wereld daarbuiten, waar ik zo ontvankelijk voor ben, te noteren en met u te delen.

Ik vind zoveel dingen leuk. Een ‘creatieve duizendpoot’ of ‘multitalent,’ zijn labels die op mij zijn geplakt. Niet door mijzelf. Het is best lastig om te kiezen waar ik op moet focussen. Discipline ontbeer ik, maar heb het wel op de juiste momenten en in de gewenste periode. Hyperfocus, dat schijnt psychologisch te verklaren zijn. Daar heb ik mij het laatste jaar in verdiept. Ik zal u er niet mee vermoeien. Het boeit niet. Ik wil u boeien.

Het komt er dus op neer dat de tijd nu rijp is. Ik facebook en ik twitter al wel een tijdje,  voor de lol en om de aandacht, maar niet om werk te genereren. Dat moet ‘professioneel’ vind ik, via een website en webblog en via live netwerken. Maar ook dat is niet helemaal waar. Ik ben een twijfelaar, maar..

Eindelijk heb ik gekozen. Voor mezelf. Voor deze website of blog. Ik accepteer dat het niet erg is om veel dingen leuk te vinden en niet te hoeven kiezen en om mij eerst een periode te concentreren op schilderen, filmen of fotograferen en mij daarna te verliezen in schrijven en zingen. Dat past bij mij.

Verkiezingen

Maar op welke politieke partij ik ga kiezen, dat weet ik nog steeds niet. Ik besef dat ik strategisch moet kiezen. Of niet.

Veel plezier. Ik hoor graag uw reactie. Ook al is het een rottige, so be it. Ik ben niet bang, want ik ben VertelKracht. Ik hoor graag uw verhaal en vertel u daarom hier de mijne.

 

 

 

Kanarie Pietje

Kanarie Pietje

Journalist en schrijver Herman Keppy, poste op zijn Facebookpagina een zwart-witfoto van een kanarie in een kooi. Verrast door de kennelijk na lange tijd opgedoken foto, herinnerde hij het fijne witte zand van de firma Sluis en het schoonmaken van de kooi. Hij vond er niets aan. De foto moet eind jaren 60 zijn genomen.

Schoonmaakplezier

Ook wij hadden een gele kanarie in de jaren 60, toen wij in Den Helder woonden. Een gele zangvogel met wat witte en bruine veertjes op zijn vleugeltjes. Ik herinner me de opwinding toen mijn vader met het vogeltje en de kooi thuiskwam. Maar veel ben ik ook vergeten. Ik moet tussen de 8 en 12 jaar oud zijn geweest. Want wie nou de kooi schoonmaakte als mijn vader, hij was marineman, weken en soms maanden van huis was om te varen? Niet mijn moeder volgens mij. Ons huis was geïnspireerd op het huishouden van Jan Steen.  Maar Pietje zong zo mooi. Het was altijd feest als zijn kooitje schoongemaakt werd. Want dan vloog Pietje los in de kleine huiskamer onder luid en opgewonden gegil van mijn zusjes en broertje, maar vooral van mij. Wat was er mooier dan Pietje te mogen vangen om hem dan weer in het schone kooitje met schoon wit zand van Sluis te stoppen en hem dan heerlijk te zien badderen in het bakje met vers water.

Dood

Als Pietje doodging, dan kocht papa weer een nieuwe Pietje. Niets aan de hand. Maar op een dag kwam er een blond jongetje binnen. Mijn ouders waren niet thuis. We kenden hem niet. Hij was in gezelschap van ons buurjongentje. Het jochie liep recht op de kooi af, die op een lage tafel stond en stak er zijn hand in. Wild fladderde Pietje heen en weer, botsend tegen de spijltjes van de kleine kooi. In doodsangst probeerde hij de klauwen van het monsterjong te ontwijken. Maarer was geen ontsnappen aan de graaiende vingers. Het duurde slechts kort of het blonde kind had onze kleine gevederde vriend te pakken. Zijn grip was te stevig. Het jong kneep net te hard. Trillend van angst keken wij huilend toe. Wij durfden niets te doen. Op het moment dat de kleine dierenbeul zijn hand opende, bleef Pietje stil liggen. Achteloos gooide het jong Pietje weer terug in de kooi om daarna samen met ons buurjongentje de kamer uit te lopen. Verbijsterd en verdrietig keken we naar Pietje. Na dit kleine drama kwam er geen nieuwe Pietje meer. De kooi bleef leeg en verdween voorgoed naar de schuur.

Nieuw Thais restaurant

De Inzegening

Zaterdagochtend 1 september vond de ceremoniële inzegening plaats van het nieuwe Thaise restaurant ‘Same Same’ in Breukelen, door een Boeddhistische Thai monnik. Voor galeriehouder en horecaman Peter Leen is het restaurant een logische uitbreiding van zijn Peter Leen galerie XL, sinds hij met zijn Thaise partner Teem samenleeft. Twee jaar geleden vatte hij het idee om hij zijn galerie uit te breiden met een Thais restaurant. Hij schreef een tiental bevriende en bemiddelde zakenvrienden en kunstenaars aan om het project te financieren. De meesten waren razend enthousiast en gingen met hem in zee. De galerie is thans uitgebreid met het meestbelovende restaurant van de regio.

Topkoks

Teem zal zelf niet koken maar als bedrijfsleider de scepter zwaaien over haar eerste eigen restaurant. Het kookteam bestaat uit vijf Thaise vrouwen. Allen ervaren ‘Topkoks’, volgens Peter en Teem. Een select gezelschap van bevriende kunstenaars, familieleden en vrienden, bekenden van het stel en het kookteam woonden de bijzondere gebeurtenis bij. In Thailand is het gewoonte een nieuw huis, fabriek of restaurant door een monnik te laten inzegenen. De dag was speciaal gekozen door de gunstige stand van de maan, sterren en water ten opzichte van de zon. Na het officiële gedeelte genoten de gasten van de vele goddelijke en tongstrelende gerechten uit de gevarieerde Thaise keuken. Een aanwinst voor Breukelen en omgeving. Zondag 9 september is het restaurant definitief open. Iedereen is welkom. Restaurant Sam Same is dan open van 12.00 tot 22.00 uur, Herenstraat 25-27 aan de Vecht in hartje Breukelen.

De monnik prevelt de meditaties en sprenkelt water over de aanwezigen.